Een prachtig verhaal over de manier waarop de kunstenares met licht speelt om een beeld tot leven te brengen. Zelfs de gesloten stenen van de "Nine Stones" lijken te bewegen in het licht. Maar toen Anneke vanmorgen het werk "Rock on Antlers" bracht, en ik dit uit had gepakt, lichtte het aluminium van de pootjes op en begon zacht te glanzen in het middaglicht van deze winterse dag. Het zwarte keramiek leek kwetsbaar. Het beeld stond roerloos te glanzen in het grijze licht. En ik dacht niet meer aan dansende beelden, zoals de eerste keer dat ik haar eilandenreeks zag. Deze rots van keramiek leek op dat moment juist verankerd in de grond, met een suggestie van  gewichtloosheid door de fijne vertakkingen van het aluminium onderstel.     Foto Rob Bohle Ik ken het verhaal van Anneke over haar eilandenreeks, maar het fijne van kunst is dat je er je eigen verhaal bij mag bedenken. Maar dit ook weg mag laten en verhaalloos mag genieten. En op deze middag was de Rock'nRoll dans veranderd in een rots.

Anneke de Witte, gefascineerd door eilanden. 

Eigenlijk had ik iets willen vertellen  over het beeld "Nine Stones, they dance around noon" . Omdat Anneke hier zelf een enthousiast verhaal over heeft verteld: Dit beeld (zie de presentatie die van het werk van Anneke op de site staat) is geïnspireerd op de stenen cirkels uit de oudheid. Het woord "Nine" staat voor het begrip "noon", wat middaguur betekent. Volgens oude volksgeloven kunnen stenen rond het middaguur gaan dansen. Rond twaalf uur gaat de zon van Oost naar West en de schaduwen veranderen mee. Het lijkt of de stenen zich bewegen. Soms is de tijd zichtbaar.